کشیدگی رباط MCL (رباط داخلی زانو)؛ علائم، درمان و مدت زمان بهبودی

از راه رفتن و بالا رفتن از پله گرفته تا دویدن و ورزش، زانو تقریباً در همه فعالیت‌های روزمره نقش دارد؛ به همین دلیل آسیب دیدن آن اتفاق غیرمعمولی نیست. یکی از آسیب‌هایی که پزشکان و فیزیوتراپیست‌ها زیاد با آن روبه‌رو می‌شوند، آسیب رباط داخلی زانو (MCL) است. کشیدگی رباط MCL (رباط جانبی داخلی) یکی از شایع‌ترین عارضه‌هایی است که هم ورزشکاران حرفه‌ای و هم افراد عادی را درگیر می‌کند. این آسیب معمولاً در اثر اعمال فشارهای ناگهانی به سمت خارج زانو، پیچ‌خوردگی‌ها یا ضربات مستقیم رخ می‌دهد و می‌تواند عملکرد حرکتی فرد را به شدت محدود کند.

خوشبختانه بیشتر افراد بدون نیاز به جراحی و با یک برنامه توانبخشی مناسب بهبود پیدا می‌کنند. با این حال، درک دقیق آناتومی آسیب، شناخت علائم و پایبندی به یک برنامه توانبخشی اصولی و مرحله‌بندی‌شده، برای جلوگیری از ناپایداری مزمن زانو در آینده ضروری است. در این مطلب، صفر تا صد علل، درجات آسیب، روند تشخیص و راهکارهای درمانی کشیدگی رباط داخلی زانو (MCL) را با جزئیات علمی بررسی کنیم.

آناتومی و بیومکانیک زانو: رباط MCL دقیقاً چیست؟

قبل از اینکه درباره درمان صحبت کنیم، بهتر است ابتدا بدانیم رباط MCL دقیقاً کجای زانو قرار دارد و چه وظیفه‌ای دارد. زانو یک مفصل لولایی اصلاح‌شده است که پایداری خود را نه از طریق شکل استخوان‌ها، بلکه عمدتاً از طریق کپسول مفصلی، رباط‌ها و عضلات اطراف خود به دست می‌آورد. رباط جانبی داخلی (Medial Collateral Ligament) که به اختصار MCL نامیده می‌شود، یک ساختار کلاژنی پهن و ضخیم است که در سمت داخلی مفصل زانو قرار دارد.

از نظر آناتومیک، این رباط از اپی‌کندیل داخلی استخوان ران (فمور) شروع شده و به قسمت فوقانی و داخلی استخوان ساق (تیبیا) متصل می‌شود. رباط MCL در واقع از دو لایه مجزا تشکیل شده است:

• لایه سطحی (Superficial): بخش اصلی و قوی‌تر رباط است که در برابر فشارهای اولیه مقاومت می‌کند.
• لایه عمقی (Deep): این بخش مستقیماً به کپسول مفصلی و همچنین لبه‌های مینیسک داخلی متصل است. به همین دلیل است که در آسیب‌های شدید MCL، احتمال درگیری و پارگی مینیسک داخلی نیز بسیار بالاست.

وظایف بیومکانیکی رباط داخلی

رباط‌ها فقط استخوان‌ها را به هم متصل نمی‌کنند؛ آن‌ها به حفظ تعادل و کنترل حرکات مفصل هم کمک می‌کنند. رباط داخلی زانو وظایف حیاتی زیر را بر عهده دارد:

• مقاومت در برابر نیروی والگوس (Valgus): مهم‌ترین وظیفه این رباط، جلوگیری از باز شدن فضای داخلی مفصل و خم شدن زانو به سمت داخل (نزدیک شدن زانوها به یکدیگر) است.
• کنترل چرخش: این رباط به محدود کردن چرخش خارجی استخوان ساق پا نسبت به ران کمک می‌کند، به‌خصوص زمانی که زانو در حالت خمیده قرار دارد.
• حس عمقی (Proprioception): گیرنده‌های عصبی موجود در بافت رباط، اطلاعات مربوط به موقعیت زانو و میزان کشش را در کسری از ثانیه به سیستم عصبی مرکزی ارسال می‌کنند تا عضلات واکنش مناسبی نشان دهند.

مکانیسم آسیب: کشیدگی رباط MCL چگونه رخ می‌دهد؟

آسیب به بافت رباط زمانی اتفاق می‌افتد که نیروی وارد شده به آن، از ظرفیت کشسانی فیبرهای کلاژن فراتر رود. شایع‌ترین مکانیسمی که منجر به کشیدگی رباط زانو در بخش داخلی می‌شود، اعمال یک نیروی مستقیم به قسمت خارجی زانو در حالتی است که کف پا روی زمین ثابت مانده است. این وضعیت باعث می‌شود زانو به سمت داخل انحراف پیدا کند (استرس والگوس).

دلایل عمده آسیب‌های تماسی و غیرتماسی

این آسیب‌ها معمولاً در دو دسته کلی طبقه‌بندی می‌شوند:

• ورزش‌های پربرخورد (آسیب تماسی): در ورزش‌هایی مانند فوتبال، تکل خوردن از سمت بیرون پا یکی از کلاسیک‌ترین دلایل پارگی این رباط است. همچنین در ورزش‌های رزمی و هاکی نیز برخوردهای مشابهی دیده می‌شود.
• آسیب‌های چرخشی (غیرتماسی): در ورزش‌هایی مثل اسکی، زمانی که فرد در حالت “شخم‌زدن” (Snowplow) قرار می‌گیرد و یکی از چوب‌های اسکی به طور ناگهانی به سمت بیرون منحرف می‌شود، فشار چرخشی شدیدی به رباط داخلی وارد می‌گردد. چرخش ناگهانی بدن در بسکتبال یا تنیس در حالی که کفش به زمین چسبیده است نیز از عوامل رایج محسوب می‌شود.
• حوادث روزمره: لغزش روی پله‌ها، سر خوردن در سطوح لغزنده یا حتی تصادفات وسایل نقلیه (برخورد زانو به داشبورد ماشین) می‌تواند منجر به آسیب شود.

گاهی مشکل فقط خود زانو نیست، ضعف در الگوهای حرکتی مفاصل مجاور نیز می‌تواند زانو را مستعد آسیب کند. به عنوان مثال، اگر فردی دچار محدودیت حرکتی مزمن در مچ پا باشد، فشار ناشی از راه رفتن یا دویدن به جای توزیع در کل پا، مستقیماً به زانو منتقل می‌شود. برای مطالعه بیشتر در زمینه اهمیت مفاصل پایین‌تنه، می‌توانید به مطلبی که درباره اهمیت توانبخشی و فیزیوتراپی کشیدگی رباط مچ پا نوشته شده است، مراجعه نمایید.

بررسی دقیق علائم و نشانه های کشیدگی رباط زانو

علائم این آسیب بسته به شدت پارگی رباط می‌تواند از درد خفیف تا ناپایداری کامل زانو متفاوت باشد. معمولاً نشانه های کشیدگی رباط زانو به دو فاز حاد (بلافاصله پس از آسیب) و تحت حاد (روزهای بعد) تقسیم می‌شوند:

علائم در لحظه آسیب

• شنیدن صدای “پاپ” یا “تق” خفیف از داخل مفصل (بیشتر در پارگی‌های شدید یا همزمان با مینیسک).
• درد ناگهانی و تیز که بیمار دقیقاً با انگشت خود قسمت داخلی زانو (Medial joint line) را نشان می‌دهد.
• احساس پارگی یا کشیده شدن شدید یک نوار در زانو.

علائم در ۲۴ تا ۴۸ ساعت بعد

• حساسیت موضعی (Tenderness): لمس کردن مسیر رباط (از بالای کندیل ران تا روی ساق) معمولاً با درد همراه است.
• ورم و اکیموز: تورم مفصلی (Effusion) در آسیب‌های MCL معمولاً کمتر از آسیب رباط صلیبی است (مگر اینکه آسیب‌های دیگری هم وجود داشته باشد)، اما تورم موضعی و کبودی در سمت داخل زانو رایج است.
• کاهش دامنه حرکتی: به دلیل درد و تورم کپسول مفصلی، بیمار در صاف کردن کامل یا خم کردن زانو محدودیت دارد.
• ناپایداری و لقی: در آسیب‌های درجات بالاتر، فرد هنگام راه رفتن یا تغییر مسیر احساس می‌کند زانویش حمایت کافی را ندارد و ممکن است “خالی کند”.

درجات آسیب: تفاوت پارگی و کشیدگی رباط زانو در چیست؟

بسیاری از مراجعین در مورد تفاوت بین اصطلاحاتی مانند کشیدگی و پارگی دچار سردرگمی می‌شوند. در علوم پزشکی ورزشی، هرگونه آسیب ساختاری به رباط تحت عنوان کشیدگی (Sprain) شناخته می‌شود که خود شامل پارگی‌های میکروسکوپی تا گسیختگی کامل است. برای ارزیابی بالینی، تفاوت پارگی و کشیدگی رباط زانو را بر اساس سیستم درجه‌بندی (Grading) زیر تفکیک می‌کنند:

نکته مهم در آسیب‌های پیچیده: در آسیب‌های درجه ۳ که نیروی بسیار بالایی به زانو وارد شده است، فیزیوتراپیست و ارتوپد همواره به دنبال رد کردن احتمال سندرم “سه‌گانه ناخوشایند” (Unhappy Triad) هستند. این وضعیت زمانی رخ می‌دهد که رباط MCL، مینیسک داخلی و رباط صلیبی قدامی (ACL) به طور همزمان پاره شوند. درمان چنین آسیب‌هایی بسیار پیچیده‌تر است و مطالعه اطلاعات مربوط به مراحل و پروتکل‌های فیزیوتراپی پارگی رباط صلیبی می‌تواند دید بهتری نسبت به مدیریت این شرایط به بیمار بدهد.

فرآیند تشخیص و ارزیابی بالینی

ارزیابی دقیق اولین قدم در مسیر درمان کشیدگی رباط زانو است. پزشک متخصص ارتوپدی یا فیزیوتراپیست، فرآیند تشخیص را با گرفتن شرح حال دقیق (تاریخچه مکانیسم آسیب) آغاز می‌کند. پس از آن، معاینه فیزیکی انجام می‌شود که مهم‌ترین بخش آن تست‌های اختصاصی زانو است.

تست استرس والگوس (Valgus Stress Test)

این تست استاندارد طلایی معاینه بالینی برای رباط MCL است. درمانگر با یک دست ران بیمار را ثابت نگه داشته و با دست دیگر، از مچ پا به سمت بیرون فشار وارد می‌کند تا زانو به داخل متمایل شود. این تست معمولاً در دو وضعیت انجام می‌شود:

• در زاویه ۰ درجه (زانو کاملاً صاف): اگر در این حالت مفصل لقی داشته باشد، نشان‌دهنده آسیب شدید است که احتمالاً کپسول مفصلی پشتی و رباط‌های صلیبی نیز درگیر شده‌اند.
• در زاویه ۳۰ درجه خم‌شدگی: در این حالت کپسول مفصلی شل می‌شود و رباط MCL به تنهایی تحت فشار قرار می‌گیرد. میزان باز شدن مفصل در این زاویه، درجه آسیب رباط را مشخص می‌کند.

تصویربرداری تشخیصی

خیلی از بیماران می‌پرسند آیا برای این آسیب حتماً باید MRI انجام دهند؟ معمولاً معاینه بالینی برای تشخیص پارگی‌های درجه ۱ و ۲ کافی است. با این حال ابزارهای تصویربرداری در شرایط زیر کاربرد دارند:

• رادیوگرافی (X-Ray): برای رباط‌ها کاربردی ندارد، اما برای بررسی احتمال شکستگی استخوان‌ها، به‌خصوص در افراد زیر ۱۸ سال یا افراد مسن انجام می‌شود.
• ام‌آر‌آی (MRI): دقیق‌ترین روش برای مشاهده بافت نرم. زمانی که احتمال پارگی درجه ۳، درگیری غضروف یا مینیسک وجود داشته باشد، MRI برای تایید تشخیص بالینی و برنامه‌ریزی درمانی درخواست می‌گردد.
• سونوگرافی تشخیصی: در برخی موارد برای ارزیابی ضخامت رباط و میزان تجمع مایع التهابی استفاده می‌شود.

مراحل اولیه: درمان خانگی کشیدگی رباط داخلی زانو

واکنش اولیه بدن به آسیب رباط، التهاب است. التهاب بخش ضروری برای شروع ترمیم بافت است، اما تورم بیش از حد می‌تواند درد را تشدید کرده و به بافت‌های سالم فشار بیاورد. مدیریت آسیب در ۴۸ تا ۷۲ ساعت اول نقش چشمگیری در تعیین مدت زمان درمان کشیدگی رباط زانو دارد.

امروزه در فیزیوتراپی ورزشی، پروتکل قدیمی RICE با پروتکل جامع‌تر POLICE جایگزین شده است:

• P (Protection – محافظت): جلوگیری از آسیب بیشتر. ممکن است پزشک یا فیزیوتراپیست استفاده از بریس مفصل‌دار (Hinged Knee Brace) را توصیه کند تا زانو در برابر فشارهای جانبی محافظت شود. در آسیب‌های شدید، استفاده از عصا ضروری است.
• OL (Optimal Loading – بارگذاری بهینه): استراحت مطلق دیگر توصیه نمی‌شود! بارگذاری تدریجی و ملایم (مثل راه رفتن با عصا در حد تحمل درد) به فیبرهای کلاژن کمک می‌کند تا در مسیر صحیح جوش بخورند و از آتروفی (تحلیل) سریع عضلات جلوگیری می‌کند.
• I (Ice – یخ‌درمانی): استفاده از کمپرس یخ پیچیده در یک حوله مرطوب، هر ۲ تا ۳ ساعت به مدت ۱۵ تا ۲۰ دقیقه. این کار با انقباض عروق، از خونریزی موضعی و ورم بیش از حد جلوگیری می‌کند.
• C (Compression – فشرده‌سازی): استفاده از بانداژ کشی ملایم از پایین زانو به سمت بالا برای جلوگیری از تجمع مایع التهابی.
• E (Elevation – بالا نگه داشتن): در زمان استراحت، قرار دادن پا روی یک یا دو بالشت (بالاتر از سطح قلب) تا نیروی جاذبه به تخلیه ادم مفصلی کمک کند.

فیزیوتراپی و توانبخشی: رکن اصلی درمان کشیدگی رباط زانو

برخلاف رباط صلیبی قدامی (ACL) که در داخل مایع مفصلی قرار دارد و ترمیم ضعیفی دارد، رباط MCL دارای شبکه خون‌رسانی نسبتاً خوبی است و پتانسیل بالایی برای بهبودی خودبه‌خودی دارد. با این حال، ترمیم فیزیولوژیک به معنای بازگشت عملکرد نیست. اگر بافت اسکار (بافت جوشگاه) به صورت نامنظم و ضعیف شکل بگیرد، زانو برای همیشه مستعد پیچ‌خوردگی‌های مکرر خواهد بود. اینجاست که برنامه‌ریزی دقیق فیزیوتراپی وارد عمل می‌شود.

در یک کلینیک مجهز، درمان شامل ترکیبی از مدالیته‌ها، درمان‌های دستی و حرکات اصلاحی است.

۱. استفاده از دستگاه‌های پیشرفته فیزیوتراپی

دستگاه‌های فیزیوتراپی به‌تنهایی باعث ترمیم رباط نمی‌شوند، اما در کنار تمرینات درمانی می‌توانند به کاهش درد و بهبود روند توانبخشی کمک کنند:

• لیزر درمانی پرتوان (High Power Laser): مطالعات متعددی نشان می‌دهند که فوتوبیومدولاسیون ناشی از لیزر پرتوان ممکن است با تحریک متابولیسم سلولی فیبروبلاست‌ها، به کاهش درد و بهبود کیفیت ترمیم کلاژن در برخی بیماران کمک کند.
• تکار تراپی (TECAR): این تکنولوژی رادیوفرکانسی با ایجاد دیاترمی (گرمای عمقی کنترل‌شده) در بافت، ممکن است به گشاد شدن عروق، افزایش اکسیژن‌رسانی به رباط آسیب‌دیده و رفع اسپاسم عضلات همجوار (مثل عضله سارتوریوس) کمک نماید.
• تحریکات الکتریکی (TENS / EMS): برای کاهش دردهای حاد از طریق بلوک کردن مسیرهای عصبی درد و همچنین جلوگیری از تحلیل رفتن عضله چهارسر ران استفاده می‌شود.
• امواج شاک ویو (ESWT): این روش عموماً برای فاز حاد پارگی رباط توصیه نمی‌شود. اما اگر آسیب MCL ماه‌ها طول کشیده و تبدیل به یک درد مزمن یا التهاب در محل اتصال به استخوان (Enthesopathy) شده باشد، امواج شاک‌ویو ممکن است با ایجاد ریزآسیب‌های کنترل‌شده، روند ترمیم متوقف‌شده را دوباره راه‌اندازی کنند.

۲. درمان دستی و موبیلیزاسیون مفصلی

درمان دستی (Manual Therapy) توسط دست‌های ماهر فیزیوتراپیست انجام می‌شود. تکنیک‌هایی مانند موبیلیزاسیون تدریجی مفصل کشککی-رانی و مفصل زانو، به حفظ لغزندگی طبیعی سطوح مفصلی کمک می‌کنند. همچنین ماساژهای تخصصی بافت نرم (مثل ماساژ اصطکاکی عرضی روی بافت رباط در فازهای بعدی) ممکن است باعث جهت‌گیری صحیح فیبرهای کلاژن جدید شده و از ایجاد چسبندگی‌های محدودکننده جلوگیری نماید.

۳. مراحل حرکات اصلاحی کشیدگی رباط زانو

موفقیت‌آمیز بودن درمان، وابستگی شدیدی به تجویز ورزش برای کشیدگی رباط زانو دارد. این تمرینات معمولاً در چهار فاز پیشرونده طراحی می‌شوند:

• فاز اول (کاهش درد و حفظ دامنه پایه): شامل تمرینات ایزومتریک. بیمار بدون حرکت دادن زانو، عضله جلوی ران (چهارسر) را منقبض می‌کند (Quad Sets) تا از خاموش شدن عصبی این عضله جلوگیری شود. انجام بالا آوردن پا در حالت صاف (Straight Leg Raise) نیز کاربرد دارد.
• فاز دوم (بازیابی انعطاف‌پذیری): تمرینات لغزش پاشنه روی تخت (Heel Slides) برای خم کردن تدریجی زانو و استفاده از دوچرخه ثابت با مقاومت صفر برای روان کردن مفصل.
• فاز سوم (تقویت قدرت عضلانی): عضلات قدرتمند، بهترین حامی رباط‌ها هستند. در این فاز، تمرینات زنجیره حرکتی بسته (CKC) مانند مینی‌اسکوات، پرس پا با وزن سبک و تمرینات تقویتی همسترینگ اضافه می‌شود. همچنین تقویت عضلات دورکننده لگن (Gluteus Medius) بسیار مهم است؛ زیرا ضعف این عضله باعث می‌شود زانو هنگام راه رفتن به سمت داخل بیفتد و فشار مضاعفی به رباط MCL وارد کند. (برای آشنایی با روند جامع تقویت زانو، به مطلب مراحل درمان و توانبخشی آسیب‌های رباط زانو مراجعه کنید).
• فاز چهارم (حس عمقی، تعادل و چابکی): استفاده از تخته تعادل (Wobble Board)، ایستادن روی یک پا روی سطوح ناپایدار و در نهایت تمرینات پلایومتریک و پرش. این فاز سیستم عصبی را آموزش می‌دهد تا در صورت بروز حرکات ناگهانی در ورزش، زانو را به سرعت تثبیت کند.

چه زمانی به جراحی رباط MCL نیاز داریم؟

امروزه در بیشتر موارد، پزشکان ابتدا درمان غیرجراحی را انتخاب می‌کنند. با این حال، تصمیم به مداخله جراحی (ترمیم با بخیه یا بازسازی با استفاده از تاندون‌های پیوندی) در شرایط خاص زیر توسط جراح ارتوپد اتخاذ می‌شود:

• کنده شدن کامل رباط از استخوان (Avulsion fracture) به طوری که دو سر رباط از هم فاصله زیادی گرفته باشند و امکان جوش خوردن طبیعی وجود نداشته باشد.
• ناپایداری مزمن زانو که پس از گذشت چندین ماه از فیزیوتراپی مداوم و صحیح، همچنان بهبود نیافته باشد.
• آسیب‌های چندلیگامانی (مانند پارگی همزمان MCL و ACL) که در آن‌ها جراح معمولاً رباط صلیبی را بازسازی کرده و وضعیت MCL را نیز حین عمل مدیریت می‌کند.

کشیدگی رباط زانو چقدر طول میکشد؟ (جدول زمانی بهبودی)

زمان بازگشت به عملکرد اولیه، دغدغه ذهنی بسیاری از بیماران است. باید توجه داشت که فرآیند بیولوژیک بلوغ بافت کلاژن نیازمند زمان است و نمی‌توان آن را به طور غیرطبیعی کوتاه کرد. مدت زمان درمان کشیدگی رباط زانو به طور تخمینی و بر اساس شدت آسیب به شرح زیر است:

• کشیدگی درجه ۱: معمولاً بین ۱ تا ۳ هفته. در این مدت درد به سرعت کاهش می‌یابد اما احتیاط در فعالیت‌های سنگین ضروری است.
• پارگی درجه ۲: این آسیب به زمان بیشتری برای بازسازی ساختاری نیاز دارد و معمولاً بین ۴ تا ۸ هفته به طول می‌انجامد. توانبخشی مستمر در این بازه کلیدی است.
• پارگی کامل (درجه ۳): بهبودی بدون جراحی ممکن است ۸ تا ۱۲ هفته (و گاهی بیشتر) زمان ببرد. در صورت نیاز به جراحی، پروتکل توانبخشی پس از عمل ممکن است بین ۳ تا ۶ ماه طول بکشد.

توجه: سن بیمار، وضعیت تغذیه، بیماری‌های زمینه‌ای و مهم‌تر از همه، میزان تعهد به انجام حرکات اصلاحی، می‌توانند این زمان‌بندی را تغییر دهند.

معیارهای بازگشت به ورزش و فعالیت‌های سنگین

همان‌طور که پیش‌تر اشاره شد، کاهش درد به معنای ترمیم کامل ساختار رباط نیست. یکی از اشتباهات رایج بیماران، بازگشت زودهنگام به زمین ورزش یا فعالیت‌های فیزیکی سنگین است که ممکن است خطر آسیب مجدد یا تشدید پارگی را به شدت افزایش دهد. برای دریافت مجوز بازگشت به ورزش (Return to Play)، فیزیوتراپیست معمولاً فاکتورهای زیر را ارزیابی می‌کند:

• عدم وجود درد و تورم در حین و پس از انجام فعالیت‌ها.
• تقارن در دامنه حرکتی (زانو باید به اندازه زانوی سالم خم و راست شود).
• بازگشت قدرت عضلات چهارسر و همسترینگ به حداقل ۹۰٪ پای سالم (تایید شده با دستگاه دینامومتر یا تست‌های دستی).
• موفقیت در تست‌های عملکردی (Functional Tests) مانند تست پرش روی یک پا (Single Hop Test)، دویدن به صورت عدد ۸ انگلیسی و تغییر جهت‌های انفجاری بدون احساس ناپایداری.
• آمادگی روانی و عدم ترس بیمار از انجام حرکات ورزشی (Kinesiophobia).

پیشگیری از آسیب‌های لیگامانی زانو

اگرچه نمی‌توان از تمام حوادث پیشگیری کرد، اما رعایت اصولی مانند گرم کردن پویا (Dynamic Warm-up) قبل از ورزش، انجام برنامه‌های پیشگیری از آسیب تاییدشده مانند FIFA ۱۱+ (که بر تقویت عصبی-عضلانی تمرکز دارد)، حفظ قدرت عضلات مرکزی بدن (Core) و استفاده از کفش‌های استاندارد متناسب با سطح بازی، می‌تواند ریسک آسیب‌های زانو را به حداقل برساند.

سوالات متداول مراجعین (FAQ)

۱. آیا استفاده از زانوبند مفصل‌دار برای همه کشیدگی‌های رباط داخلی ضروری است؟

برای آسیب‌های درجه ۱ معمولاً بانداژ کشی یا زانوبندهای ساده حمایتی کافی است. اما در آسیب‌های درجه ۲ و ۳، پزشکان استفاده از بریس‌های مفصل‌دار (Hinged Brace) را برای چند هفته تجویز می‌کنند تا مفصل در برابر انحرافات جانبی محافظت شود، در حالی که اجازه خم و راست شدن در یک دامنه کنترل‌شده را به بیمار می‌دهد.

۲. آیا تزریق کورتون یا پی‌آر‌پی (PRP) برای آسیب MCL موثر است؟

تزریق کورتیکواستروئیدها (کورتون) در اطراف رباط‌های در حال ترمیم معمولاً توصیه نمی‌شود، زیرا می‌تواند بافت کلاژن را تضعیف کرده و خطر پارگی کامل را افزایش دهد. در مورد پلاسمای غنی از پلاکت (PRP)، برخی مطالعات نشان داده‌اند که ممکن است به تسریع روند ترمیم بافت نرم کمک کند، اما همچنان شواهد قطعی و استانداردی برای استفاده عمومی آن در تمام آسیب‌های MCL وجود ندارد و تصمیم‌گیری بر عهده پزشک معالج است.

۳. چه زمانی باید به صورت اورژانسی به پزشک مراجعه کنیم؟

اگر پس از زمین خوردن یا ضربه، زانوی شما به سرعت تغییر شکل داد (ظاهر غیرطبیعی)، درد بسیار شدیدی داشتید که با استراحت بهتر نشد، زانو قفل شد و نتوانستید آن را حرکت دهید یا اگر دچار بی‌حسی و تغییر رنگ در ساق و مچ پا شدید (نشانه آسیب احتمالی به عروق یا اعصاب)، مراجعه فوری به اورژانس ارتوپدی الزامی است.

فیزیوتراپی با بیمه بانک مرکزی