ARDS چیست؟ علائم، علل، تشخیص، درمان و نقش فیزیوتراپی
- فیزیوتراپیست علی حیدریان
- آخرین به روزرسانی در ۴ مهر ۱۴۰۵
ARDS چیست؟ سندروم دیسترس حاد تنفسی یا Acute Respiratory Distress Syndrome یک سندروم شدید ناشی از آسیب و التهاب حاد ریه است که میتواند باعث اختلال جدی در اکسیژنرسانی و نارسایی حاد هیپوکسمیک تنفسی شود. این وضعیت معمولاً در زمینه بیماریها یا آسیبهای شدیدی مانند پنومونی، سپسیس، آسپیراسیون، تروما، سوختگی و برخی شرایط شدید دیگر ایجاد میشود.
از درد و کوفتگی بدن خسته شدی؟
تماس بگیر و وقت معاینه یا فیزیوتراپی تنظیم کن!
در این مطلب میخوانید ARDS چیست، چه علائم و عللی دارد، چگونه تشخیص داده میشود، درمان آن چگونه انجام میشود و فیزیوتراپی و توانبخشی در چه مرحلهای میتوانند به بیمار کمک کنند. نکته مهم این است که ARDS یک وضعیت شدید و بالقوه تهدیدکننده حیات است که معمولاً به ارزیابی و مراقبت بیمارستانی نیاز دارد و فیزیوتراپی جایگزین درمان پزشکی و مراقبتهای تخصصی آن نیست.
چکیده ARDS و سندروم دیسترس حاد تنفسی
ARDS یا سندروم دیسترس حاد تنفسی یک سندروم شدید آسیب حاد ریه است که در آن التهاب و تجمع مایع در بافتهای ریوی میتواند اکسیژنرسانی خون را بهشدت مختل کند. علت ممکن است مستقیماً ریه را درگیر کند یا در اثر یک بیماری شدید در بخش دیگری از بدن ایجاد شود.
- ARDS با هر نوع تنگی نفس یکسان نیست و تشخیص آن به ارزیابی پزشکی نیاز دارد.
- پنومونی، سپسیس، آسپیراسیون، تروما و برخی بیماریهای شدید از عوامل شناختهشده مرتبط با ARDS هستند.
- درمان ARDS معمولاً در بیمارستان انجام میشود و بر درمان علت زمینهای و حمایت مناسب از تنفس و اکسیژنرسانی تمرکز دارد.
- فیزیوتراپی در مرحله حاد باید با وضعیت پزشکی بیمار و هماهنگی تیم درمان انجام شود و میتواند در موارد مناسب بر حفظ حرکت، وضعیتدهی و تحرک تدریجی تمرکز داشته باشد.
- پس از تثبیت بیمار و ترخیص، توانبخشی میتواند برای ضعف عضلانی، کاهش تحمل فعالیت و بازگشت تدریجی به عملکرد روزمره اهمیت داشته باشد.
ARDS چیست و در ریه چه اتفاقی میافتد؟
سندروم دیسترس حاد تنفسی یا ARDS یک سندروم بالینی است که در اثر آسیب و التهاب منتشر ریه ایجاد میشود. در این وضعیت، سد میان فضای هوایی آلوئولها و رگهای خونی آسیب میبیند و نفوذپذیری آن افزایش پیدا میکند. در نتیجه، مایع التهابی وارد فضای ریه میشود و بخشهایی از ریه توانایی طبیعی خود برای تبادل گازها را از دست میدهند.
پیامد مهم این روند، کاهش اکسیژنرسانی به خون و افزایش تلاش برای تنفس است. به همین دلیل، ARDS را میتوان نوعی سندروم شدید از نارسایی حاد هیپوکسمیک تنفسی دانست که در زمینه یک عامل مستعدکننده مانند عفونت شدید، آسپیراسیون یا آسیب جدی ایجاد شده است.
تعریف جهانی ARDS در سال ۲۰۲۴ با توجه به پیشرفتهای تشخیصی، استفاده از اکسیژن با جریان بالای بینی، پالساکسیمتری و سونوگرافی ریه را نیز در شرایط مشخص مورد توجه قرار داده است. این بهروزرسانی بیشتر برای تشخیص و طبقهبندی دقیقتر بیماران اهمیت دارد و لازم نیست تمام جزئیات آن در سطح مصرفکننده عمومی بررسی شود.
ARDS مخفف چیست و در پزشکی به چه معناست؟
ARDS مخفف Acute Respiratory Distress Syndrome و به معنی سندروم دیسترس حاد تنفسی است. در فارسی از عبارتهای «سندرم دیسترس تنفسی حاد» و «سندروم زجر تنفسی حاد» نیز استفاده میشود.
عبارت «دیسترس تنفسی» بهتنهایی نام یک بیماری مشخص نیست و میتواند برای توصیف مشکلات مختلف تنفسی استفاده شود. بنابراین هر فردی که دچار تنگی نفس یا افت اکسیژن میشود الزاماً به ARDS مبتلا نیست.
از نظر علمی بهتر است ARDS را یک سندروم بالینی بدانیم، نه یک بیماری واحد با یک علت مشخص. با این حال، در جستوجوهای عمومی ممکن است عبارتهایی مانند «بیماری ARDS» نیز استفاده شود.
علل بروز ARDS چیست؟
ARDS معمولاً بعد از یک بیماری یا آسیب شدید ایجاد میشود. عامل زمینهای ممکن است مستقیماً ریه را درگیر کند یا یک واکنش التهابی شدید در بدن ایجاد کند که در ادامه به ریهها آسیب میزند.
برخی از مهمترین شرایط مرتبط با ARDS عبارتاند از:
- پنومونی شدید
- سپسیس و عفونت شدید در بدن
- آسپیراسیون محتویات معده یا مواد دیگر به داخل ریه
- تروما و آسیبهای شدید
- سوختگیهای شدید
- برخی بیماریها و واکنشهای شدید التهابی سیستمیک
- پانکراتیت شدید در بعضی بیماران
- برخی واکنشهای مرتبط با انتقال خون و شرایط پزشکی خاص
بنابراین ARDS ممکن است هم منشأ ریوی داشته باشد و هم در پی یک بیماری شدید خارج از ریه ایجاد شود. در هر بیمار باید عامل زمینهای و شرایط بالینی بهصورت جداگانه بررسی شود.
علائم ARDS چیست؟
علائم ARDS معمولاً در زمینه یک بیماری یا آسیب شدید ظاهر میشوند و ممکن است در مدت کوتاهی شدت پیدا کنند. مهمترین نشانهها عبارتاند از:
- تنگی نفس و افزایش تلاش برای تنفس
- تنفس سریع
- افت اکسیژن خون
- کاهش توانایی تنفس طبیعی یا احساس ناتوانی در گرفتن هوای کافی
- بیقراری یا گیجی در موارد شدید
- کبود شدن لبها یا پوست در صورت هیپوکسمی شدید
در موارد شدید، بیمار ممکن است به اکسیژندرمانی پیشرفته یا حمایت تنفسی نیاز پیدا کند. بنابراین علائم ARDS را نمیتوان صرفاً با استراحت در خانه یا تمرینهای تنفسی مدیریت کرد.
ARDS چگونه تشخیص داده میشود؟
تشخیص ARDS توسط تیم پزشکی و بر اساس مجموعهای از یافتهها انجام میشود. پزشک علاوه بر بررسی علائم و بیماری زمینهای، وضعیت اکسیژنرسانی، تصویربرداری قفسه سینه و سایر اطلاعات بالینی لازم را در نظر میگیرد.
زمان شروع مشکل نیز اهمیت دارد. ARDS معمولاً بهصورت حاد و در ارتباط با یک بیماری یا آسیب مستعدکننده ایجاد میشود و روند بدتر شدن وضعیت تنفسی در مدت کوتاه میتواند بخشی از تصویر بالینی باشد.
در ارزیابی بیمار، وجود کدورتهای دوطرفه ریه و اختلال اکسیژناسیون نیز بررسی میشود و پزشک باید علتهای دیگری مانند برخی انواع نارسایی قلبی یا اضافهبار مایع را نیز در تشخیص افتراقی در نظر بگیرد.
به همین دلیل، تشخیص ARDS صرفاً با یک عکس ریه، یک علامت یا یک عدد پالساکسیمتر انجام نمیشود.
نکته مهم: اگر فردی دچار تنگی نفس شدید، افت قابلتوجه اکسیژن، کبودی لبها، گیجی یا بدتر شدن سریع وضعیت تنفسی شده است، نباید برای شروع فیزیوتراپی یا ورزش منتظر بماند. ابتدا باید ارزیابی و درمان پزشکی فوری انجام شود.
درمان ARDS چگونه انجام میشود؟
درمان دیسترس تنفسی حاد یا ARDS بر کنترل علت زمینهای، حفظ اکسیژنرسانی، حمایت از تنفس و پیشگیری یا کنترل عوارض تمرکز دارد. نوع درمان بر اساس شدت بیماری و وضعیت هر بیمار انتخاب میشود.
درمان پزشکی ممکن است شامل موارد زیر باشد:
- درمان عامل زمینهای مانند پنومونی، عفونت شدید یا سپسیس
- اکسیژندرمانی و سایر روشهای حمایت تنفسی متناسب با وضعیت بیمار
- تهویه مکانیکی با راهبردهای محافظ ریه در بیمارانی که به ونتیلاسیون نیاز دارند
- استفاده از وضعیت خوابیده به شکم در برخی بیماران مبتلا به ARDS متوسط تا شدید، طبق تشخیص تیم مراقبت ویژه
- تنظیم PEEP و سایر پارامترهای تهویه توسط تیم مراقبتهای ویژه
- استفاده از کورتیکواستروئیدها در بیماران مناسب و بر اساس ارزیابی پزشک
- استفاده از روشهای پیشرفته مانند ECMO وریدیـوریدی در برخی بیماران مبتلا به ARDS شدید و منتخب
یکی از پایههای مهم تهویه مکانیکی در ARDS، استفاده از راهبردهای محافظ ریه برای کاهش آسیب ناشی از ونتیلاسیون است. راهنمای انجمن قفسه سینه آمریکا در سال ۲۰۲۴ نیز توصیههای بهروزشدهای درباره کورتیکواستروئیدها، PEEP، شلکنندههای عصبیعضلانی و ECMO ارائه کرده است.
نقش فیزیوتراپی در ARDS چیست؟
فیزیوتراپی میتواند بخشی از مراقبت و توانبخشی بیمار مبتلا به ARDS باشد، اما زمان و نوع مداخله اهمیت زیادی دارد. در مرحلهای که بیمار از نظر اکسیژناسیون یا وضعیت عمومی ناپایدار است، تصمیمگیری درباره تحرک و سایر مداخلات باید با تیم پزشکی و مراقبتهای ویژه انجام شود.
اهداف فیزیوتراپی در بیماران مناسب میتواند شامل کاهش پیامدهای بیحرکتی، حفظ دامنه حرکتی، پیشگیری از ضعف، کمک به تحرک تدریجی و در صورت وجود مشکل، مشارکت در مدیریت ترشحات راه هوایی باشد.
بسته به وضعیت بیمار ممکن است بخشی از برنامه توانبخشی شامل موارد زیر باشد:
- وضعیتدهی و تغییر وضعیت ایمن در تخت
- حرکتهای غیرفعال یا فعالـکمکی اندامها برای حفظ حرکت
- فعالیتهای حرکتی تدریجی متناسب با سطح هوشیاری و وضعیت پزشکی
- نشستن در لبه تخت یا روی صندلی در بیمارانی که آمادگی لازم را دارند
- ایستادن و راه رفتن تدریجی در شرایط مناسب
- ارزیابی مشکل در دفع ترشحات و مشارکت در انتخاب روش مناسب پاکسازی راه هوایی، در صورت نیاز
تحرک زودهنگام به معنی حرکت دادن بیمار بدون توجه به شرایط پزشکی نیست. شدت ARDS، حمایت تنفسی، وضعیت همودینامیک، سطح هوشیاری و توانایی مشارکت بیمار باید در تصمیمگیری در نظر گرفته شوند.
برای آشنایی بیشتر با خدمات مرتبط با مشکلات تنفسی، میتوانید صفحه فیزیوتراپی تنفسی را نیز مطالعه کنید.
فیزیوتراپی در ARDS از ICU تا بعد از ترخیص چگونه پیش میرود؟
توانبخشی بیماران مبتلا به ARDS یک برنامه ثابت و یکسان برای همه افراد نیست. مسیر درمان معمولاً با توجه به وضعیت بیمار از مرحلههای سادهتر به سمت فعالیت بیشتر پیش میرود و ممکن است در هر مرحله متوقف، تعدیل یا پیشرفتهتر شود.
- مرحله حاد و ناپایدار در ICU: اولویت با درمان پزشکی و پایدار کردن شرایط بیمار است. در صورت مناسب بودن شرایط، تغییر وضعیت و حفظ دامنه حرکتی میتواند با هماهنگی تیم درمان انجام شود.
- پس از تثبیت وضعیت: وقتی بیمار از نظر پزشکی آمادگی بیشتری پیدا میکند، حرکتهای فعال یا فعالـکمکی و فعالیتهای ساده در تخت میتوانند وارد برنامه شوند.
- نشستن و شروع تحرک: در بیماران مناسب، نشستن در لبه تخت یا روی صندلی میتواند مقدمهای برای افزایش فعالیت باشد.
- ایستادن و راه رفتن: در صورت آمادگی پزشکی، تحرک بهتدریج به ایستادن و راه رفتن کوتاه تبدیل میشود و میزان فعالیت بر اساس تحمل بیمار افزایش پیدا میکند.
- ترخیص و بازگشت به زندگی روزمره: بعد از ترخیص، تمرکز توانبخشی میتواند روی قدرت عضلات، استقامت، تعادل، راه رفتن و انجام فعالیتهای روزمره قرار بگیرد.
- ادامه توانبخشی در خانه: اگر بیمار به دلیل ضعف یا محدودیت حرکتی امکان مراجعه منظم به کلینیک را نداشته باشد، پس از تأیید مناسب بودن شرایط، فیزیوتراپی در منزل میتواند بخشی از برنامه توانبخشی باشد.
هدف این مسیر، رسیدن مرحلهای به فعالیت و استقلال بیشتر است؛ نه اینکه همه بیماران دقیقاً با یک سرعت و یک تعداد جلسه از ICU تا راه رفتن پیش بروند.
آیا بیمار مبتلا به ARDS بعد از ICU هم به فیزیوتراپی نیاز دارد؟
گاهی بله. حتی پس از برطرف شدن مشکل حاد تنفسی، بیمار ممکن است بهدلیل بستری شدن، بیتحرکی و ضعف ناشی از بیماری شدید، قدرت و تحمل فعالیت قبلی خود را نداشته باشد. در این مرحله هدف فیزیوتراپی، درمان خود ARDS نیست؛ بلکه کمک به بازگشت تدریجی قدرت، حرکت، تحمل فعالیت و توانایی انجام کارهای روزمره است.
آیا فیزیوتراپی تنفسی برای همه بیماران مبتلا به ARDS لازم است؟
خیر. فیزیوتراپی برای همه بیماران ARDS به یک شکل انجام نمیشود. شدت هیپوکسمی، نوع حمایت تنفسی، سطح هوشیاری، قدرت عضلات، توانایی همکاری بیمار، وجود ترشحات و وضعیت همودینامیک میتوانند روی نوع و زمان مداخله اثر بگذارند.
به همین دلیل، تمرینهای تنفسی، روشهای پاکسازی راه هوایی یا تحرک زودهنگام باید پس از ارزیابی مناسب انتخاب شوند. هیچ تمرین تنفسی واحدی وجود ندارد که بتوان آن را برای تمام بیماران مبتلا به ARDS تجویز کرد.
ساکشن نیز نباید بهعنوان یک اقدام روتین برای همه بیماران معرفی شود. در صورت وجود ترشحات و اختلال در دفع آنها، تیم درمان میتواند بر اساس شرایط بیمار از روشهای مناسب پاکسازی راه هوایی استفاده کند و فیزیوتراپیست در صورت مرتبط بودن مشکل با ارزیابی و برنامه توانبخشی، در این بخش مشارکت داشته باشد.
آیا تمرین عضلات تنفسی در ARDS انجام میشود؟
تمرین عضلات دمی یا Inspiratory Muscle Training برای همه بیماران ARDS یک مداخله روتین نیست. در برخی بیماران تحت تهویه مکانیکی، بهخصوص زمانی که جداسازی از دستگاه دشوار یا طولانی شده است، ممکن است در برنامه توانبخشی قرار گیرد.
راهنماهای فیزیوتراپی ICU در سال ۲۰۲۶ نیز از تمرین عضلات دمی در بیماران منتخب با weaning دشوار یا طولانی حمایت بیشتری میکنند و استفاده روتین از آن را در همه بیماران توصیه نمیکنند. بنابراین انتخاب این تمرین باید بر اساس ارزیابی تخصصی و وضعیت واقعی بیمار انجام شود.
آیا تمرینهای تنفسی بعد از ARDS مفید هستند؟
در برخی بیماران، تمرینهای تنفسی میتوانند بخشی از برنامه توانبخشی بعد از ARDS باشند، اما سابقه ARDS بهتنهایی به معنی مناسب بودن یک مجموعه ثابت از تمرینها نیست.
فیزیوتراپیست میتواند بر اساس الگوی تنفس، تحمل فعالیت، قدرت عضلات، وضعیت قلبیـریوی و هدف توانبخشی درباره نوع تمرین تصمیم بگیرد. افزایش فعالیت نیز باید تدریجی باشد و در صورت بروز تنگی نفس غیرعادی، سرگیجه، درد قفسه سینه یا افت اکسیژن، برنامه نیاز به بازبینی دارد.
در مرحله حاد ARDS نیز تنفس دیافراگمی، تمرینهای تنفسی یا افزایش فعالیت نباید بدون ارزیابی و هماهنگی تیم درمان بهصورت خودسرانه انجام شوند.
توانبخشی بعد از ARDS و مشکلات پس از ICU
بهبود از ARDS همیشه با پایان بستری شدن به پایان نمیرسد. برخی بازماندگان این سندروم پس از ترخیص همچنان دچار ضعف عضلانی، کاهش تحمل فعالیت، خستگی، محدودیت حرکتی یا مشکل در انجام فعالیتهای روزمره هستند.
علاوه بر مشکلات جسمی، بعضی بیماران ممکن است با اختلالات شناختی، مشکلات خواب، اضطراب یا سایر مشکلات روانی نیز مواجه شوند. این مجموعه مشکلات در چارچوب سندروم پس از مراقبتهای ویژه یا PICS بررسی میشود و میتواند کیفیت زندگی و بازگشت فرد به فعالیتهای معمول را تحت تأثیر قرار دهد.
به همین دلیل، توانبخشی پس از ICU در صورت نیاز میتواند چندرشتهای باشد. فیزیوتراپی ممکن است برای ضعف، کاهش استقامت، اختلال حرکتی و مشکلات عملکردی مفید باشد، در حالی که بسته به نیاز بیمار، ممکن است خدمات دیگری مانند کاردرمانی، گفتاردرمانی، روانشناسی یا پیگیری پزشکی نیز لازم باشد.
برنامه فیزیوتراپی پس از ARDS میتواند بهتدریج شامل موارد زیر باشد:
- تمرینهای دامنه حرکتی و تحرک مفاصل
- تقویت تدریجی عضلات ضعیفشده
- تمرینهای تحمل فعالیت و استقامت
- تمرین تعادل و راه رفتن در صورت نیاز
- تمرینهای عملکردی برای فعالیتهای روزمره
- تمرینهای تنفسی در صورت وجود اندیکاسیون و مناسب بودن وضعیت بیمار
- آموزش نحوه افزایش تدریجی فعالیت در خانه
هدف برنامه این نیست که بیمار در مدت کوتاهی به سطح فعالیت قبلی برگردد؛ بلکه افزایش تدریجی استقلال و تحمل فعالیت، متناسب با شرایط فرد، اهمیت بیشتری دارد.
چه زمانی بیمار با علائم شدید تنفسی باید فوراً ارزیابی شود؟
ARDS یک وضعیت جدی است و در صورت وجود علائم شدید تنفسی نباید درمان در منزل را امتحان کرد. در شرایطی مانند موارد زیر، ارزیابی پزشکی فوری اهمیت دارد:
- تنگی نفس شدید یا تشدید سریع مشکل تنفسی
- افت قابلتوجه اکسیژن یا پایین بودن غیرطبیعی اشباع اکسیژن در مقایسه با وضعیت معمول فرد
- کبود شدن لبها یا صورت
- گیجی، خوابآلودگی غیرعادی یا کاهش سطح هوشیاری
- ناتوانی در صحبت کردن بهدلیل تنگی نفس شدید
- درد قفسه سینه یا وخامت سریع وضعیت عمومی
در چنین شرایطی اولویت با ارزیابی و درمان پزشکی فوری است و شروع فیزیوتراپی نباید باعث تأخیر در مراقبت اورژانسی شود.
اشتباهات رایج درباره ARDS و فیزیوتراپی
- اشتباه گرفتن هر تنگی نفس با ARDS: تنگی نفس یک علامت است و علتهای بسیار متفاوتی دارد.
- درمان ARDS فقط با تمرین تنفسی: ARDS به ارزیابی و درمان پزشکی نیاز دارد و فیزیوتراپی تنها بخشی از مراقبت بیماران مناسب است.
- شروع خودسرانه ورزش شدید بعد از ترخیص: ضعف و کاهش تحمل فعالیت پس از ICU ممکن است قابلتوجه باشد و افزایش فعالیت باید تدریجی انجام شود.
- استفاده روتین از روشهای پاکسازی راه هوایی برای همه: این مداخلات باید بر اساس وجود ترشحات، توانایی دفع آنها و شرایط بیمار انتخاب شوند.
- شروع تمرین عضلات تنفسی بدون ارزیابی: تمرینهای دمی برای همه بیماران ICU یا ARDS بهصورت روتین مناسب نیستند.
- نادیده گرفتن مشکلات بعد از ترخیص: ضعف، خستگی، کاهش تحمل فعالیت یا سایر مشکلات پس از ICU ممکن است مدت بیشتری باقی بمانند و نیاز به پیگیری داشته باشند.
جمعبندی ARDS و نقش فیزیوتراپی
ARDS چیست؟ سندروم دیسترس حاد تنفسی یک سندروم شدید آسیب حاد ریه است که میتواند باعث اختلال جدی در اکسیژنرسانی و نارسایی حاد هیپوکسمیک تنفسی شود. این وضعیت معمولاً در زمینه بیماری یا آسیب شدیدی مانند پنومونی، سپسیس، آسپیراسیون یا تروما ایجاد میشود و به ارزیابی و درمان پزشکی نیاز دارد.
فیزیوتراپی بخش اصلی درمان حاد ARDS نیست، اما در بیماران مناسب میتواند در پیشگیری از پیامدهای بیحرکتی، حفظ حرکت، تحرک تدریجی و سپس توانبخشی پس از ترخیص نقش داشته باشد.
مهمترین نکته این است که زمان و نوع فیزیوتراپی باید متناسب با مرحله بیماری و شرایط پزشکی بیمار تعیین شود و بعد از ICU نیز افزایش قدرت، استقامت و استقلال عملکردی باید بهصورت تدریجی پیش برود.
برای توانبخشی بعد از ARDS و بستری در ICU
اگر بیمار پس از درمان بیمارستانی و با تأیید پزشک همچنان دچار ضعف، کاهش تحمل فعالیت، محدودیت حرکتی یا مشکلات عملکردی است، برنامه توانبخشی باید متناسب با شرایط فرد تنظیم شود. برای آشنایی بیشتر با خدمات فیزیوتراپی دایان در خیابان دولت و دریافت مشاوره، میتوانید با ما تماس بگیرید.
سوالات متداول درباره ARDS
ARDS چیست؟
ARDS یا سندروم دیسترس حاد تنفسی یک سندروم شدید ناشی از آسیب و التهاب حاد ریه است که میتواند باعث اختلال جدی در اکسیژنرسانی و نارسایی حاد هیپوکسمیک تنفسی شود.
ARDS مخفف چیست؟
ARDS مخفف عبارت Acute Respiratory Distress Syndrome و به معنی سندروم دیسترس حاد تنفسی است.
علائم ARDS چیست؟
تنگی نفس، افزایش تلاش برای تنفس، تنفس سریع، افت اکسیژن خون و در موارد شدید بیقراری، گیجی یا کبودی لبها و پوست میتوانند از علائم این سندروم باشند.
علت بروز ARDS چیست؟
پنومونی شدید، سپسیس، آسپیراسیون، تروما، سوختگی و برخی بیماریهای شدید دیگر میتوانند زمینهساز ARDS باشند. علت دقیق در هر بیمار متفاوت است.
درمان ARDS چگونه انجام میشود؟
درمان به شدت بیماری و علت زمینهای بستگی دارد و ممکن است شامل درمان بیماری اصلی، اکسیژندرمانی، حمایت تنفسی، تهویه مکانیکی با راهبردهای محافظ ریه و در موارد منتخب درمانهای پیشرفتهتر باشد.
آیا فیزیوتراپی برای بیماران مبتلا به ARDS مفید است؟
فیزیوتراپی میتواند در بیماران مناسب بخشی از برنامه مراقبت و توانبخشی باشد، اما زمان و نوع آن به مرحله بیماری، وضعیت تنفسی، سطح هوشیاری، قدرت عضلات و شرایط پزشکی بیمار بستگی دارد.
آیا بعد از ARDS به فیزیوتراپی نیاز است؟
برخی بیماران پس از ترخیص دچار ضعف عضلانی، کاهش تحمل فعالیت، خستگی یا محدودیت عملکردی میشوند و ممکن است از برنامه توانبخشی سود ببرند. نیاز به فیزیوتراپی باید بر اساس ارزیابی وضعیت فرد تعیین شود.
آیا ARDS خطرناک است؟
بله، ARDS یک سندروم شدید و بالقوه تهدیدکننده حیات است که معمولاً به ارزیابی و مراقبت بیمارستانی نیاز دارد. تنگی نفس شدید، افت قابلتوجه اکسیژن یا بدتر شدن سریع وضعیت تنفسی نیاز به ارزیابی پزشکی فوری دارد.
آیا بعد از ترخیص از ICU هنوز ممکن است بیمار به توانبخشی نیاز داشته باشد؟
بله. بعضی بیماران بعد از یک بیماری شدید و بستری در ICU دچار ضعف عضلانی، کاهش تحمل فعالیت، مشکلات حرکتی یا سایر پیامدهای پس از مراقبتهای ویژه میشوند و ممکن است به برنامه توانبخشی نیاز داشته باشند.
بفرست برای کسی که نیاز داره ببینه . . .
بیشتر در این رابطه بخوانید
آخرین مقالات در فیزیوتراپی دایان
